Ο νευρόσπαστος… | του Αντώνη Κουκλινού Γκρινιάρης κακόψυχος με μνια συμπεριφορά που δεν αρμόζει σε γονιό. -Η λέξη πατέρας, όπως και η λέξη μάνα, είναι ιερές. -Είναι ένας τίτλος που δίδεται στον άθρωπο που θα φέρει στο κόσμο κοπέλια. -Που μεγαλώνει και πλάθει ψυχές. -Άλλο να λέγεσαι πατέρας και άλλο να σαι. Κακοποιητής άθρωπος, απότομος ζηλιάρης και σαφή νευρικός. ΔεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο Προλετάριος θεός και η Ελευθερία | του Τάκη Βαρελά Αφόρητος ο καιρός. Καύσωνας! Είναι η εποχή του κίτρινου. Είναι η εποχή που αποχαιρετούν οι χυμοί της Άνοιξης, τον επάνω κόσμο, σαν γίνονται τα κορμιά τους, αχυρένιο χρυσαφί στρώμα και άλλοτε λίπασμα στο χώμα. Το κίτρινο έχει και πάλι τη γιορτή του, μα σαν γυμνώθηκε ο ήλιος, τα ζεστά αρμονικάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αναγκαιότητα | του Γιώργου Μπίμη Ανήκουμε σ’ έναν κόσμο που συγκροτήθηκε από ατομικά κίνητρα χωρίς να λάβει καθόλου υπόψη του τη δική μας αποκλίνουσα άποψη. Σ’ έναν κόσμο που παρέρχεται μα που εξακολουθεί να δίνει λυσσαλέα μάχη για να παρακρατήσει και για να διαιωνίσει εντέλει μια εξουσία που δεν του ανήκει. Ανήκουμε σ’ ένανκόσμο που παραβιάζει συστηματικά τους φυσικούς νόμους,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ένα κουτί μπισκότα | της Τιτίνας Δανέλλη Πήρε όλες τις σημειώσεις για την Παναγιά της Τήνου και για το αντιτορπιλικό «’Ελλη». Δεν έμενε παρά να γυρίσει στο γραφείο, να γράψει, να παραδώσει, να περάσει από το λογιστήριο και μετά, «Ζήτω η Ελευθερία». Άρχιζε η άδειά της. Ο Γιάννης και κείνη, οι δυο τους σε σμαραγδένια θάλασσα και χρυσή άμμο… Απίστευτο.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μενέλαος Λουντέμης – Ποιήματα Ἐρωτικὸ κάλεσμα Ἔλα κοντά μου, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά. Τὶς φωτιὲς τὶς σβήνουν τὰ ποτάμια. Τὶς πνίγουν οἱ νεροποντές. Τὶς κυνηγοῦν οἱ βοριάδες. Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά. Ἔλα κοντά μου δὲν εἶμαι ἄνεμος. Τοὺς ἄνεμους τοὺς κόβουν τὰ βουνά. Τοὺς βουβαίνουν τὰ λιοπύρια. Τοὺς σαρώνουν οἱ κατακλυσμοί. Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ὁ ἄνεμος. ἘγὼΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το καραβάνι των τρελών | της Βαγγελιώς Καρακατσάνη . Άλλοτε το καραβάνι των ταξιδευτών σωτηρία ήταν για τον άνθρωπο. Παράλληλα όμως χαράζονταν και ο δρόμος του μεταξιού… Σήμερα και οι δύο δρόμοι σπέρνουν θάνατο κι έχουν οσμή σάπιας σάρκας. Τα όρνια ακόνιζαν από καιρό τα νύχια και το ράμφος τους. Μα υπάρχουν και τα καραβάνια των τρελών κι ονειροπόλων, πουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Να ζήσεις ναυτικίνα μου! | της Άννας Τακάκη Αγέρας στα λευκά πανιά, στην πλώρη κρίνα θαλασσιά, στην πρύμη ρόδα κάτασπρα και στο κορμί μπερμπάντισσα. Χειμώνας τρίζει τη στεριά, άνοιξη χρίζει τα νερά κι η σκούνα τριαντάφυλλο στης κοπελιάς το μάγουλο. Γιαμόλα κοριτσόπουλο, γιαλέσα λεύτερο πουλί. Κράτα κουπί με το νοτιά, εξάντα ήλιο κι ουρανό, να βγεις στης Κρήτης το νησίΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο Αύγουστος στην ελληνική ποίηση Ο Αύγουστος, του Οδυσσέα Ελύτη Ο Αύγουστος ελούζονταν λούζοντας την αστροφεγγιά κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά. Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σένανε ορκιζόμαστε πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλιόμαστε. Ο Αύγουστος ελούζονταν λούζοντας την αστροφεγγιά κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά. Απ’ την ΠαρθένοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
«Κεραζώζα, σαν να λέμε κερά Ζωή, ζάχαρη!» | της Ζωής Δικταίου Είχε έρθει για τις διακοπές ο Χάρης. Μόλις έκλεισαν τα σχολεία οι γονείς του, τού είχε κάνει το χατίρι και τον έφεραν την ίδια κιόλας μέρα στον παππού. Στο χωριό μπορούσε να απολαύσει το παιχνίδι, την εξοχή και τη θάλασσα χωρίς περιορισμούς και πάντα με τη χαρά και τηνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
