Τα γεραθιά…. | του Αντώνη Κουκλινού Απου δε ν’ έχει να ξυστεί, καλιά ντου να προσέχει, στα ύστερά ντου ο άθρωπος, πολλές ανάγκες έχει. Η δύναμη ντου χάνεται, στα γεραθιά οντε φτάνει, και θέλει μπαμπαρόλιασμα, πάπλωμα και γιοργάνι. Μη ντου χτυπομουρίζουνε, μάνιτες δε σηκώνει, αδέ γροικά κ’ αδέ θωρεί, γιατί το νε σκοτώνει. Το φαϊτό ντου το ζεστό, απάνω στοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ταξίδια και ναυάγια | του Τάκη Βαρελά . Είδες πως κυλάει η μέρα! Δυο καλάμια ανέβηκε ο ήλιος, λένε στα καμποχώρια! Καίγομαι και ταξιδεύω! Καπετάνιος, μηχανικός ή ναύτης, δεν έχει και σημασία. Ένα μπάρκο, ένα καράβι και ένας καιρός καραβοκύρης και πλοηγός. Σήκωσα την άγκυρα, έλυσα τον κάβο και χάραξα πορεία. Να ξέρεις, μου είπαν, πως στη θάλασσα, κατά πωςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
22 Ιουλίου 1943 | του Ηλία Βενέζη Την παραμονή της μεγάλης μέρας κατά το βράδυ, αφού τελείωσαν ό,τι τους είχε οριστεί να κάνουν απ’ την ομάδα τους, είπαν να ξεκουραστούν λίγο. «Ας πάμε στα δέντρα», είπε το κορίτσι. «Να πάρουμε λίγη δροσιά.» Πήγαν στο πάρκο και κάθισαν σ’ έναν πάγκο. Τ’ άστρα πια είχαν βγει. Ήταν καθαρή νύχτα. Ήταν οιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Σβήνοντας κοινωνικές αντιδράσεις και όχι φωτιές στα δάση | του Δανιήλ Τσιορμπατζή . Κάθε καλοκαίρι πύρινη κόλαση απ’ άκρη σε άκρη ολόκληρη η χώρα! Η Ελλάδα κατακαίγεται, ανεξέλεγκτες πυρκαγιές για άλλη μια φορά, καταστροφές της φύσης ─ με τη βοήθεια του ανθρώπου ─ πρόδηλη η ελαχιστότητα του σύγχρονου ανθρώπου, καθώς οι πυκνοί καπνοί κάνουν την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Παντού ενεργά μέτωπα,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Άλλου πατώ κι αλλού βρίσκομαι | της Άννας Τακάκη Σαν ήβγαλα το Δημοτικό, ήφυγα από τα βουνά και τα ρουμάνια του χωριού μου κι επήγα στην πολιτεία, να βγάλω το πλια μεγάλο σκολειό. Γυμνάσιο το λέγανε, δηλαδή ήρχιζε το γύμνασμα από δα και πέρα. Μια κάμερα μου νοικιάσανε οι γονέοι μου σε μια αυλή που είχε κι άλλους μαθητάδες, μεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μια μέρα θα γυρίσει | της Έλλης Αλεξίου Ο συνάδελφός μου στο Γυμνάσιο περνάει τη θλίψη του κοντά στα ανελέητα παιδιά. Τα λένε λουλούδια. Γίνεται λόγος για την άνθηση της νεότητος. Όμως είναι μια άνθηση σκληρή, που τρέφεται μόνο με το γέλιο και με τη χαρά. Τη γεύεται όπου τη βρίσκει, την τρυγά απ’ όπου να ‘ναι και μ’ όποιονΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Υπάρχουν και καλές ειδήσεις! Να φτιάξουμε περισσότερες! | του Γιάννη Λαθήρα . Μπορεί να υπάρξουν και καλές ειδήσεις στη ζοφερή εποχή που ζούμε; Ή τα καλά νέα υπάρχουν μόνο όταν δεν υπάρχουν νέα; «Νo news, good news». Οι φρικιαστικές εικόνες του πολέμου, ο ατέλειωτος κατάλογος των θυμάτων από την πανδημία, η αχαλίνωτη ακρίβεια που οδηγεί στην απόγνωση τους λαϊκούς ανθρώπους,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Πορτοκαλί ανθοφορία | του Τάκη Βαρελά Ιδρώτας συμπυκνωμένος ο χυμός των ανθρώπων στις απόκρυφες φυλλωσιές, της πορτοκαλιάς. Φώλιασε εκεί που ωριμάζουν τα όνειρα, την ώρα που ερωτεύονται οι ανθοί με τα ροζιασμένα κορμιά και τα χέρια του κάματου. Η ανθοφορία! Η κόπωση! Ο κάματος! Το μεροκάματο! Η ζωή και ο θάνατος! Είναι όλοι εκεί! Σαν αναμμένα πορτοκαλί φωτάκια τρεμοπαίζουν οΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο μετανάστης | της Πέπης Δαράκη Αγαπημένη μου πατρίδα, Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω δυο λόγια, από τα βάθη της καρδιάς μου: Μην τους πιστεύεις, πατρίδα, αυτούς που σου λένε πως εύκολα πλουταίνει ο φτωχός ο μετανάστης στις ξενιτιές του κόσμου. Ω! να ‘ξερες αθώα μου πατρίδα, πόσες κακοπάθειες πέρασα ώσπου να στρώσω τη ζωή μουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
