Οι μέρες των λουλουδιών | της Άννας Τακάκη Θα ’ρθει μια μέρα που θα μοιάζομε με τα λουλούδια. Θα φαινόμαστε ωραίοι, μέσα στις φανταχτερές και πολύχρωμες φορεσιές μας. θα είμαστε νέοι και ανθηροί αλλά θα ’μαστε βουβοί. Θα ’ρθει μια μέρα που δεν θα μιλάμε. Θ’ ακούμε ήχους, θ’ ακούμε κραυγές Θ’ ακούμε σιωπές, μα δε θα μιλάμε. Θα είμαστεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Εγώ, χοχλιούς τους έμαθα… | του Μιχάλη Στρατάκη Εγώ, χοχλιούς τους έμαθα, χοχλιούς τους αγάπησα, χοχλιούς τση λέω, χοχλιοί μ’ αρέσουνε. Τελεία και παύλα. Άμα γροικώ να τους λένε «σαλιγκάρια», αηδιάζω. Και μανίζω κι όλας, γιατί θαρρώ πως μου βλαστημούνε το αγαπημένο φαγητό μου. Ακούς εκεί σαλιγκάρια… Από τα παιδικάτα μου τσ’ αγαπώ, γιατί εμπόρουνα να τσι μαζώνω αμοναχός μου.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Παλιά μαντέμνια | του Αντώνη Κουκλινού Το καφέ ντου πίνει όξω στη ν’ αυλή και ανημένει το φίλο ντου το Θοδωρή να πχιούνε μνιά ρακή… Το σάρακα έβαλε πάλι μπροστά η Αθηνιά και του φωνιάζει από το παρακούζινο. -Ακόμη δε ν’ είπχιες το καφέ; -Γιάντα ρωτάς; -Να σηκωθείς να πα ταΐσεις τσ’ όρθες. -Και γιάντα βγιάζεσαι…; να φύγουνε θέλει κοντώ…;ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Λέξεις συναισθημάτων | του Isaak Öztürk Κάθε λεπτό κάποιος φεύγει από αυτόν τον κόσμο. Η ηλικία δεν έχει καμία σχέση με αυτό Είμαστε όλοι σε αυτή τη γραμμή χωρίς καν να το καταλαβαίνουμε. Ποτέ δεν ξέρουμε πόσοι άνθρωποι είναι μπροστά μας. Δεν μπορούμε να πάμε πίσω Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τα όρια Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τη γραμμή. ΌσοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ελεγεία για τον Ζακ Κωστόπουλο | του Γιώργου Ηρακλέους Δεν κοίταξες ποτέ τον ήλιο κατάματα, χάθηκες με τα μαύρα καράβια, σε λιμάνια σκοτεινά… Ξένος παντού μέσα σε ξένους, μισός στο χώμα και μισός στο νερό. Αθυρόστομος, όμορφος, ανεμοδαρμένος, σε δολοφόνησαν όλοι μαζί μέρα-μεσημέρι στην Ομόνοια, την ψυχή σου την έφερε ως εδώ ο βοριάς, τότε καρπίσανε τα ξερά τα στάχυαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αθιβολή γαρύφαλλο και θύμηση κανέλλα | της Ζωής Δικταίου Μεγάλωσα, άλλαξα γειτονιές, άλλαξα τόπο, γνώρισα κι άλλους τόπους κι άλλους ανθρώπους, άλλαξαν πολλά στη ζωή μου, πολλά εκτός από τις θύμησες και κάποιες από αυτές ξεκλειδώνουν την πόρτα του παλιού καιρού μαγικά, μ’ ένα γαρύφαλλο. Ας άλλαξαν τόσα. Κοιτάζω μέσα μου, όλα είναι απείραχτα εκεί. Τελικά, από αυτά που αγάπησαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η μοσκοκούζουλη | της Άννας Τακάκη Δυο μήνες όλους κι όλους είχε κάτσει στην Αθήνα η Αθανασία. Την είχανε προσκαλέσει οι αξαδέρφες με τη θεια τζη, να πάει να γνωρίσει την πρωτεύουσα. Σαν ήρθε η ώρα να γυρίσει οπίσω, εγυάηρε άλλος άθρωπος. Ήρθε στο χωριό με τον αέρα τση πρωτευουσιάνας. Την Κυργιακή που μπήκε στην εκκλησά, όλα τα μάτια επέσανεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Νανούρισμα για τα νεκρά παιδιά των πολέμων, της προσφυγιάς και του Τρίτου Κόσμου | του Γιώργου Ηρακλέους I Σαν το γιασεμί, σαν τ’ αγριολούλουδο με την αυγή, μάζευες το φως στο μαντηλάκι που σου κέντησε ο Θεός. ΙΙ Σαν Φραγκογιαννού ψηλώνει ο νους ως τ’ άστρα τ’ ουρανού, κι όλο σεργιανά, όταν ο αγέρας θάνατο σκορπά. III Νύχτα των Βαγιών,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Απλά κάντο | του Isaak Öztürk Όποιος γελάει – κινδυνεύει να φανεί γελοίος. Όποιος κλαίει – κινδυνεύει να φανεί συναισθηματικός. Όποιος πλησιάζει έναν άλλον – κινδυνεύει να μπλεχτεί. Αυτός που δείχνει συναισθήματα – κινδυνεύει την αλήθεια του να αποκαλύψει μόνος του. Όποιος τις ιδέες του και τα όνειρά του μεταφέρει στο πλήθος – κινδυνεύει να τα χάσει. Όποιος αγαπάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
