Η φιλοσοφία της ποίησης κι η ποίηση της φιλοσοφίας | του Γιώργου Μπίμη Η ποίηση ως μορφή τέχνης, στην απλή της εκδοχή, εξυμνεί και εκθειάζει το φυσικό κόσμο και τα εξωτερικά του γνωρίσματα. Τους ήχους των γάργαρων ρυακιών που τρέχουν εσπευσμένα στον κατήφορο, τους μυροφόρους θάμνους κάτω από τα ψηλόλιγνα κυπαρίσσια, τα γιασεμιά που σκορπάν σπάταλα τη μεθυστική τους ευωδιάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το ρακοκάζανο… | του Αντώνη Κουκλινού Ένας κακομούτσουνος άθρωπος, στυφής, λιγομίλητος και νευρικός. Ψείρας στσι δουλειές του, μα ντόμπρος σε θέματα τιμής και λόγου. Δεν ντο ν’ έκανες εύκολα ζάφτι κι από την αρχή δε μού ’κατσε καλά στ’ αρθούνια μου. Άθρωπος απου δε σου μιλεί, γι γαναχτά να σου πεί καλημέρα, άστονε ορνικό ντου για θα σε μπλέξει, όπωςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αθιβολή γαρύφαλλο και θύμηση κανέλλα | της Ζωής Δικταίου Συνέχεια από το προηγούμενο Καθόμουν εκεί, δίπλα της, την παρακολουθούσα με δέος. Καθόμουν σ’ ένα σκαμνί που μού είχε φτιάξει ο πατέρας μου στο ξυλουργείο που δούλευε κι ούτε ανάσα, νόμιζα πως δεν έπαιρνα μέχρι να πει η γιαγιά με θαυμασμό: «Δόξα σοι!», που ούτε και αυτό το καταλάβαινα, όπως καιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η μαντινιάδα η φταίχτρα | της Άννας Τακάκη Νύχτα ως πάραργαi η αυλόπορτα άνοιγε σιγά σιγά, να μην τρίξουνε τα σίδερα κι ακούσουνε οι γειτόνοι. Δίδει του ζάλου του φόρα ο Ηρακλής και πορίζει όξω ξαλαφρωμένος απ’ όλα τα βάρη της μέρας. Απόψε τα άδειασε όλα στη φτωχή γωνιά και στην πλουσιοπάροχη αγκαλιά της Ζουμπουλιάς του. Κρατεί καλά και τοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Πορεία | της Ελένης Βόισκου Λεωφόρος κάπως ανηφορική. Κατάστρωμα ολοάδειο. Πήχτρα τα πεζοδρόμια, τα μπαλκόνια, οι ταράτσες. Σκαρφαλωμένοι και στα μεγάλα δέντρα. Από το βάθος πέρα, στη στροφή, οι «πρώτοι» σ’ εκείνο το σημείο αρχίζουν το χειροκρότημα. Ώστε φάνηκαν. Το παίρνουν οι πλαϊνοί. Κι όσο ο κόσμος πλημμυρίζει την ανηφορική λεωφόρο, το χειροκρότημα τραβά προς τα πάνω, παράλληλα μεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Επιτύμβιο | του Γιώργου Ηρακλέους Για τον αγέρωχο, Νίκο Μπελογιάννη και τον μάρτυρα, Νίκο Πλουμπίδη. Θα ξανάρθετε πάλι κοντά μας, με άλλα ρούχα, ονόματα και μάτια, θα φοράτε όμως τα ίδια σκεβρωμένα παπούτσια, γιατί ο κόσμος είναι ακόμη στενός για τα δικά σας βήματα. Μες στο σκοτάδι φωνάξατε, αγαπημένοι, σας άκουσαν τα παιδιά και το πουλί της Περσεφόνης έφερε λίγουςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το εξώφυλλο | του Θεοχάρη Παπαδόπουλου Αγόρασε το βιβλίο μόνο και μόνο για το φανταχτερό εξώφυλλο. Τα χρυσά γράμματα φυλάκισαν το βλέμμα. Τόσα χρόνια θαμπώνεται απ’ τα λαμπερά εξώφυλλα προσπερνώντας τα ταπεινά, με αδιαφορία. Ακόμα δεν το ένιωσε πως τα φανταχτερά περιτυλίγματα γέμισαν την ψυχή του με σκουπίδια. . Θεοχάρης Παπαδόπουλος Ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά το 1978.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Άναψε ο θεός τσιγάρο! | του Τάκη Βαρελά Καίγομαι σαν πρωινό τσιγάρο, δίχως σπίρτα. Ξέρω, πως η πρώτη αχτίδα θα έρθει να ανάψει τη φωτιά. Τότε ο ουρανός θα χαθεί. Τα σύννεφα θα κρύψουν τη φωτιά. Είναι που ο θεός άναψε τσιγάρο. Μεγάλο ντουμάνι η καπνά και η μοιρασιά, τραβάει στους πέντε ανέμους. Τραβάει η κάπνα, για τις θάλασσεςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Εδώ αληθεύουν οι αισθήσεις, Δίκτη | της Ζωής Δικταίου Ξεθωριασμένο τ’ όνειρο, έτσι φοβέριζαν, φωνές ξένες, απ’ αυτές που υφαίνουν σκοτάδια. Σ’ εξώστη μυστικό, ανέλπιστα, με αγνή θωριά ικέτιδα για ένα φεγγάρι ολόγιομο. Ο τόπος θέλει, να με έχει, ο τόπος που δεν μού ’ταξε ολόχρυσους καρπούς, μα, με μετάλαβε τιμή και περηφάνια. Η πέτρα σου, θα σώσει τηνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
