Οι ρίζες | του Γιώργου Ηρακλέους Μνήμες, μνήμες μνήμες και η ψυχή μου προσφυγοπούλα… Οι ρίζες Κορμιά καρφωμένα απ’ τις σαϊτιές της μοίρας, απάνω στην καμένη γη, στις φλέβες βουίζει το αίμα, σε λίγο θα την ποτίσει βαθιά, ακόμη και τ’ αγάλματα στάζουν αίμα τον Αύγουστο. Βλέπω τον παππούλη μου, τον Μικρασιάτη να εκτελείται στην Πέργαμο από τους τσέτες τουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Με πολλή αγάπη | του Εντουάρντο Γκαλεάνο Οι φίλοι του Άντολφ Χίτλερ έχουν κακή μνήμη, όμως ο ναζιστικός εφιάλτης δεν θα είχε υπάρξει δίχως τη βοήθειά τους. Ο Χίτλερ, όπως και οι εταίροι του Μουσολίνι και Φράνκο, είχε από την αρχή σύμμαχό του την Καθολική Εκκλησία. Ο Χούγκο Μπος έντυσε το στρατό του. O Μπέρτελσμαν δημοσίευσε τα έργα που εκπαίδευσανΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ποιήματα για την 4 Οκτώβρη 1957 | γράφει ο Δανιήλ Τσιορμπατζής Ήταν μικρός, αυτός ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος του παλιού μας πλανήτη, αλλά τα κουδουνίσματά του διαδόθηκαν σε όλες τις ηπείρους και σε όλους τους λαούς ως η ενσάρκωση του τολμηρού ονείρου της ανθρωπότητας. Σεργκέι Παβλόβιτς Κορολέφ (С.П.Королёв) 4 Οκτώβρη 2022. 65 χρόνια από την εκτόξευση του πρώτου τεχνητού δορυφόρουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Γιατρός πατέρας | της Τούλας Μπούτου Ο γιατρός Δεναξάς κρατούσε το τηλέφωνο με το χέρι σφιγμένο σε ένα σπασμό, άκουγε μα δεν μπορούσε ν’ αρθρώσει λέξη… Οι λέξεις έρχονταν μέσα από το ακουστικό. Μια φωνή άγνωστη, κι απρόσωπη: «Είστε ο γιατρός κ. Δεναξάς»; «Ναι – είχε προφτάσει να πει- Ορίστε, τι θέλετε;» «Είμαι συνάδελφος, γιατρός Προκοπίου. Σας τηλεφωνώ από τοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Παραμύθι | του Θεοχάρη Παπαδόπουλου Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας δράκος. Φουγάρο ήταν το στόμα του, που έβγαζε καπνό. Έβαζε ανθρώπους να δουλεύουν και αν δεν δούλευαν σκληρά τους έπινε το αίμα. Κάποτε οι εργάτες τόλμησαν, πήραν σπαθιά και σκότωσαν τον δράκο. Τώρα τα μεγάλα τους μυαλά συνεδριάζουν να βρουν καινούργιο δράκο να τρώει όποιον δεν κάθεται καλά.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Παππού, εξεχείλισε η καρδιά με την αθιβολή σου | της Ζωής Δικταίου Παππού, εξεχείλισε η καρδιά με την αθιβολή σου εθόλωσαν τα μάτια μου, μπροστά μου όλο σε βλέπω στο έμπασμα περήφανος, στο έβγα ευκή περίσσια «στην άσπρη πέτρα κρύο νερό, στη μαύρη γιασεμάκια και στην κορφή χρυσόμηλο με κοκαλένια πέννα». Όσο αλαργεύω απ’ τη ζωή κοντοζυγώνω εσένα, λύχνοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μόνη | της Βαγγελιώς Καρακατσάνη Το καλοκαίρι πέρασε και μπήκε ο χειμώνας με τη μαντήλα έκρυψες και των ματιών το χρώμα. Κάτω απ’ το παραθύρι σου βασιλικός κι αγάπη μα δεν εζήτησες ποτέ έρωτα δίχως πάθη. Τα τζιτζικάκια σώπασαν τ’ άστρα κι αυτά κρυφτήκαν χειμώνας δίχως σύννεφα γυναίκα δίχως προίκα. Μπούργκα θα ρίξω στη φωτιά για να φανεί το σώμα,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
…σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος… Κατερίνα Γώγου Η ηθοποιός Κατερίνα Γώγου (1940-1993) αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ελληνική ποίηση. Η αιώνια έφηβος, η οργισμένη, η πιο σπαρακτικά ραγισμένη φωνή της γενιάς της, αυτοκτόνησε σαν σήμερα στις 3 Οκτώβρη 1993. Τα ποιήματα της Κατερίνας Γώγου εξέπεμπαν τη διαμαρτυρία και την αγανάκτησή της για τις τερατώδεις δυνατότητες του κοινωνικού μηχανισμού να καταστρέφειΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αυτός που χάθηκε… | του Γιώργου Μπίμη Αυτός που χάθηκε μια νύχτα ξαφνικά, μια πόρτα άνοιξε στης γης την εξορία κι άφησε πίσω του μια άρτια ιστορία κι ένα απόθεμα με γνήσια ιδανικά… Αυτός που έφυγε στη μπόρα βιαστικά, είχε μια φλόγα κι ένα όραμα στα στήθια κι είπε με πάθος και με τόλμη την αλήθεια για τα παιδιά πουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
