Η Καλλιοπίτσα (ηθογραφικό διήγημα) | της Άννας Τακάκη -Αχ, μωρέ, Περικλή! Ήντα τύχη θα να ’χει τουτονέ το στεροκούνι1 μας; Πώς θα περάσει τη νιότη του, πώς θα τα διάξει2 στη ζωή του; Θωρώ τ’ άλλα κοπέλια να γλακούνε3 να χαλούνε τον κόσμο, κι ετούτο το έρμο να πομένει όλο οπίσω. Μα είδες το να παραπονάται; Σύρνει κι αυτό τονΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο αποχωρισμός | της Ζωής Συμεωνίδη Σε μερικές μέρες ο Απόστολος θα έφευγε για τον Πόντο, αυτό είχε πονέσει πολύ των Δωροθέα, γιατί πάλι θα τον έχανε από κοντά της και δεν ήξερε αν θα τον ξανά έβλεπε και την είχε ρίξει λίγο ψυχολογικά, κοιτούσε την φωλιά του που σύντομα πάλι θα άδειαζε, ο Αντώνης την λυπόταν πολύ, είχε κάνειΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Θυμούμαι… | του Αντώνη Κουκλινού Αξημέρωτα χτυπά το κουδούνι στο σπίτι μου… Δεν είχαμε ξυπνήσει ακόμη, ούτε τα κοπέλια μου, για να πάνε στο σκολιό. Εσηκώθηκα γερά, γερά και κατεβαίνω τη σκάλα, για να ιδώ πχιός με γυρεύγει τέθια ώρα. Ανοίγω τη πόρτα και θωρώ μνια μαυροντυμένη γυναίκα και πέρα, πέρα δυο άντρες κι αυτοί μαυροντυμένοι. Σαστισμένος ρωτώ ίντα μεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Seraphine | της Ζωής Δικταίου Είχε και αυτή τον προσωπικό της δήμιο, η Seraphine, όταν δεν την έσπαγε στο ξύλο, την πετούσε με λύσσα όπου έβρισκε, στο ξύλινο πάτωμα, στο σαλόνι, στο τραπέζι της κουζίνας, στο κρεββάτι, στα κάγκελα, στις λάσπες κάποια φορά που θυμήθηκε πως τηνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο Αντώνης | του Γιώργου Ηρακλέους Πανέμορφο παλικάρι ο Αντώνης, λεβεντιά, στους καφενέδες οι άντρες της γειτονιάς τον ζηλεύανε, άχαστος στο τάβλι, στην πρέφα και τα ζάρια! Από τα χαμηλά τα παραθύρια στενάζανε όλα τα κορίτσια σαν πέρναγε από τον δρόμο, στου Ψυρρή, στις Μάντρες, στο Μεταξουργείο! Πότε καπνεργάτης του Ματσάγγου, πότε στην οικοδομή, δεν ήτανε ζωή αυτή να ζεις…ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Κόντρα στον καθρέφτη | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Μ’ έναν καθρέφτη ήρθα αντιμέτωπος, φαντάσου, για να μπορέσω να σταθώ στ’ ανάστημα μου κι αν με σακάτεψαν ζωή, τα βάσανα σου και με φτερά σπασμένα, παραμένω αετός … Διαβαίνω μέσα απ’ του καιρού τις συμπληγάδες, καθώς σφαλίζουν, κοκκινίζουν τα όνειρα μου, πέρα απ’ τα σύνορα κι απ’ τ’ ουρανού τις στράτεςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών Doris | της Ζωής Δικταίου Βύθιζε το βλέμμα στη μοναξιά, δεν την ενοχλούσε ήταν επιλογή της, καθώς άκουγε το θρόισμα των φύλλων ψιθύριζε ως να απαντούσε, – σε ποιον αλήθεια, δεν ήξερε – ναι, υπήρξε αυταρχικός, σίγουρος για το αλάνθαστο της συνείδησης, της γνώμης, των αποφάσεων του,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Άθρωπος αγράμματος, πρίνος απελέκητος | της Άννας Τακάκη Μάθε παιδί μου γράμματα, μου ’λεγε η γιαγιά. Μάθε, παιδί μου, γράμματα, γιατί η πέτρα η πελεκημένη στο στενό δεν απομένει. Είδες ελόγου μου; Ένας πρίνος απελέκητος επόμεινα, ένα πραμάτου πράμα, που δε γατέχω να γράφω γή να διαβάζω. Μούδε τ’ όνομά μου δεν ήμαθα να γράφω, να βάνω σκιας μιαν υπογραφή.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τα μπυράκια… | του Αντώνη Κουκλινού Πχιοτής και καλός τρακαδόρος ο Γιώργης… Άφραγκος τσι πλια πολλές φορές, γυρίζει σαν του παπά το σκύλο με ένα (μ)ποδήλατο, απού το ένα καφενείο του χωργιού να πάει τ’ άλλο…, έντεκα είναι τα καφενεία και ’σαμε να κάμει τη γύρα, πάει… έφαε τη μέρα… Εκαλοκαίρεψε και ετσά απού ντακάρανε οι κάψες την αράζει ταΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
