Μακρονήσι | του Γιώργου Ηρακλέους Το ένα χέρι ακουμπισμένο στις σημαίες, στο άλλο ένα ξεροκόμματο, ζήσανε για το όνειρο, κυνηγήσανε τα ιδανικά μας! Τα πρόσωπα φαγωμένα απ’ τον ήλιο, την αλμύρα και τα δάκρυα, στα κορμιά σημάδια… Οι γυναίκες τους έρημες στα σπίτια, φόραγαν τις ποδιές τους και προσπαθούσαν να καθαρίσουν τον βρώμικο καιρό! Τώρα πια όλα σε κλείνουν έξωΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Καντάδα | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Μ’ έφερε στο κατώφλι σου, ξημέρωμα Σαββάτο, ένα μελτέμι ανάλαφρο, της νύχτας το βιμπράτο, με μια κιθάρα βρέθηκα και θολωμένη σκέψη, να τραγουδώ στην πόρτα σου, ώσπου η αυγή να φέξει… Ήρθα τα ξημερώματα, προτού σβηστεί η σελήνη, για το χατίρι του έρωτα, στη σκοτεινή σου κλίνη, με μια κιθάρα βρέθηκα, στη σφαλιστή σουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Lou | της Ζωής Δικταίου Ανάμεσα στο γέλιο και στο δάκρυ είχε αφήσει να της κλέψουν τόσες και τόσες στιγμές, μια ολόκληρη ζωή σαν κάλπικο νόμισμα της φαινόταν, πάντως παρέμενε αμετανόητη, η Lou, τα πιο ακριβά της ενθύμια τα είχε χαρίσει στη μέθη του έρωτα, τώρα, ακουμπισμένηΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η θεία Πηνελόπη | της Ιφιγένειας Μανουρά Σήμερα στη παρέα της θάλασσας προστέθηκε και η Μαρία που της αρέσει να λέει ανέκδοτα και ιστορίες. Λέγοντας λοιπόν ένα ανέκδοτο θυμήθηκα μιαν ιστορία την οποία μου είπε ο μπαμπάς μου χρόνια πολλά πριν, που έγινε στο χωριό του τα Ανώγεια. Στο καφενείο του Άη Γιώργη μια παρέα ανδρών – δηλαδή όχι ότιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τα γλάνια… | του Αντώνη Κουκλινού Εκλείσανε τα σκολιά και εζωήρεψε το κονάκι ντου από τσι φωνές. Τα δυο μικιά γλάνια τση θυγατέρας του, θα ξεκαλοκαιρέψουνε στου παππού οφέτος. Δεν τα γνοιάζει πως θα ν’ είναι στο χωργιό ετόσονά καιρό, ίσα ίσα κάνουνε τα έτη ντος έπαε. Ένα σπίτι απού ’χει απ’ ούλα… Κατσούλια, σκύλους, όρθες, χοίρο, αίγες, ρίφχια, καιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Zoe | της Ζωής Δικταίου Σαράντα χρόνια, μια σχέση που πολλές φορές τη διέκοψαν διαφωνίες, μπόρες άγριες, αμφιβολία, κι όμως, συμβαίνει να είναι ακόμη μαζί, χωρίς ανάγκη απολογισμών, χωρίς τύψεις, πότε μεγαλόψυχοι και πότε αστείοι, τώρα δεν τους έμενε καιρός να δικαιολογηθούν, να αντιπαρατεθούν, να χωρίσουν έστωΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η χώρα του ήλιου | του Γιώργου Ηρακλέους Βαδίζαμε νύχτες πολλές, αξημέρωτες, αμίλητοι, χλωμοί με οδηγό μας ψηλά τον αστερισμό του Κύκνου. Κάθε λίγο και ένα παιδί έκλαιγε… Μαζί μας και ένα γραμμόφωνο έπαιζε: «Δεν είναι όνειρο η ζωή…», πέφτανε πέτρες από τον νυχτωμένο ουρανό, τρέχαμε να προστατευτούμε σε κάτι θεοσκότεινες σπηλιές, οι νύχτες μας δεν είχαν ουρανό! Ξημέρωσε, φτάσαμεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μάχιμος | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Αποκρύπτω πια, απ’ τον όχλο, όσο μπορώ τη λαχτάρα της ψυχής κι αναθεωρώ όσα μου ‘ταξε η πικρή ζωή, θαρρώ ‘μοιαζαν νούφαρα, μες στο θολό νερό … Στου Πατέρα τη γιορτή, βρήκα αφορμή, να τολμήσω να μιλήσω με πυγμή στον εαυτό μου, μην μπορέσουν οι λυγμοί, να σκοτώσουν την ψυχή και το κορμί …ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Chaya | της Ζωής Δικταίου Έβγαινε περίπατο φορώντας σαντάλια με μαύρα λουριά, την περιφρονούσαν, λίγο ο αδέξιος τρόπος που βάδιζε στη λεωφόρο, ντεμοντέ ρούχα, ολόλευκα μαλλιά, μεγάλα μυωπικά γυαλιά, τα μακριά της χέρια σε διαμαρτύρηση πριν ο χρόνος την συντρίψει. Μετρούσε κάθε φορά τις γυναικείες μορφές τωνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
