Ο Ρίτσος η κυρία Α…. και οι τιμωρίες | της Ιφιγένειας Μανουρά . Πριν κάποιες ημέρες παρακολουθούσα στην ΕΡΤ μια ταινία αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο. Η κόρη του η Έρη έλεγε ότι ο μπαμπάς της, τις δυσκολίες της ζωής του που δεν πέρασε και λίγες – διώξεις, φυλακίσεις, εξορίες, φυματίωση που του κατέτρωγε τα σωθικά από τα 17 του χρόνια,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο μαντολινιέρης | του Αντώνη Κουκλινού . Ήβαλε μπροστά τζη το πλυσταργιό πρωί, πρωί και ποκάνει το νερό τση βρύσης. Τηνε πχιάσανε τα διαόλια με το νερουλά, απου ήκοψε πάλι το νερό κ εντάκαρε να φωνιάζει. -Επόκαμε το νερό πάλι και ίντα θα γενούμε, απού ‘βαλα μπροστά μου να πλύνω κ’ έχω ρούχα ένα σωρό… Γροικά τηνε από μέσα ναΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Καράβι καλοτάξιδο | της Άννας Τακάκη . Όμορφη που ’ναι η ζωή, γλυκιά απού ’ν’ η ζήση, πληγή μεγάλη η θάλασσα γι’ αυτούς που την παλεύγου’ γενναία, καλοπρόσδεχτη, βράχος γερός η Κρήτη! Καράβι καλοτάξιδο θαρρώ πως θα την κάμω, να βάλω ξάρτια τα βουνά, τσι Κρητικές Μαδάρες, κατάρτι τον περήφανο, λεβέντη Ψηλορείτη, άσπρα πανιά τα κάστρα τζη και πλώρη ταΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ναζίμ Χικμέτ: Για να γενούνε τα σκοτάδια λάμψη Σαν σήμερα, 3 Ιούνη του 1963 αφήνει την τελευταία του πνοή μετά από καρδιακή ανακοπή ο Ναζίμ Χικμέτ ένας εκ των σημαντικότερων Τούρκων ποιητών και συγγραφέων του περασμένου αιώνα. Θα γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιών είμαστε μες στο δικό μας κόσμο Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δενΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αμμόχωστος η Βασιλεύουσα | του Γιώργου Δ. Μπίμη . Ο ήλιος σαλπίζει ολημερίς πάνω από τα ερείπια της Αρσινόης, τα ετερόφωτα φεγγάρια τις νύχτες σκορπούν την ασημόσκονη των άστρων πάνω στις αμμουδερές παραλίες και στις αποβάθρες της πατρίδας μας κι οι αρχάγγελοι του ουρανού ξαγρυπνούν και προσεύχονται για το δικό μας αβέβαιο αύριο. Κι ας έσπειραν οι σταυρωτές το οδυνηρόΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Γουόλτ Γουίτμαν, ο απείθαρχος, αισθησιακός, κόντρα στο κατεστημένο ποιητής της Αμερικής, που προκαλεί και σήμερα… σεισμικές δονήσεις «Γιορτάζω τον εαυτό μου, και υμνώ τον εαυτό μου,…». Με αυτή τη φράση άρχιζε «το τραγούδι του εαυτού μου» στα «Φύλλα χλόης» (Leaves of Grass) την 4η Ιούλη 1855 (εβδομήντα εννέα χρόνια μετά τη Διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αμερικής), με τα οποία οΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Οι σταγόνες τση βροχής | του Αντώνη Κουκλινού . Δυό καμεράκια σπίτι είχενε κ’ ένα παρακούζινο, ίσα, ίσα να μαγερεύγουνε κ’ ένα σοφρά να καθίζουνε να τρώνε. Το χειμώνα, άστα αξεκαθάριστα… Πέρα, πόδε, βάνανε λεκανίδες να στάσει το νερό απου το δώμα και κάθα ντίς και ντάι εξεσέρνανε τα κρεβάθια να μη γραίνουνται οι πατανίες και τα γιοργάνια. Φτωχοί αθρώποιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Φυγή | της Άννας Τακάκη . . Εκείνο το ταξίδι που γοργός κυματισμός, σου ’γνεθε να σαλπάρεις δε το ’φερνε ακόμη ο καιρός δε τ’ όριζε ο πλατύς ωκεανός μα δίψαγες βουτιά φυγής να πάρεις. Κάτω απ’ τις στέγες μαραζώνουν οι ψυχές, κάτω απ’ τις θάλασσες νωθρά γλιστρούν τα ψάρια. Φτεροκοπούν του κόσμου οι εποχές τα ρούχα σου ματώνουν οιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μεγάλο Γράμμα | του Τίτου Πατρίκιου (απόσπασμα) . Πρέπει να σου μιλήσω… Δίχως σκιάδι στα μάτια, δίχως μάτια που ν’ απαντούν στον πρωινό σου χαιρετισμό, μέναμε όρθιοι όταν ο ήλιος πυρπολούσε βράχια, βλέφαρα, καρδιές, όταν μες στη βροχή τη νύχτα ξεκλέβαμε μια μακρυνή μουσική, κι όμως με το μάγουλο πάντα μες στη ζεστή σας παλάμη, ακόμα κι όταν την τραβούσατεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
