Τρία ποιήματα της Αθηνάς – Ιωάννας Λειβαδάρα Αδράνεια Μικρές κηλίδες αίματος σβήνουν πάνω στη συνήθεια Κι εσύ φωνάζεις, χωρίς φωνή Η οργή σκίζει τα σωθικά σου Οι κηλίδες γίνονται πυρκαγιά Τα δάκρυα πνίγουν την ανάσα σου Κι εσύ σωπαίνεις… Απόσταση Που είναι το κουβάρι σου; Γιατί δεν μπορώ να το βρω; Παντού αντικρίζω κλωστές ξεδίπλωτες, κλωστές παρασυρόμενες μέσα στο δάσοςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Γεννήτρια | του Χρήστου Δημούλα Πόσο θέλω τα μάτια σου να βλέπω με αγάπη όταν η μαύρη πεταλούδα όλο τρυπάει τα πλευρά σου και κοκαλώνει των συναισθημάτων σου την κίνηση το χέρι σου προς το δικό μου και την γλώσσα σου αντί για λόγια ομορφιάς φοβισμένα ξερατά την κάνει να εκτοξεύει άλλοθι τρομαγμένου νου που υποκρίνεται τον δυνατό και περνάνεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η θεία Ευτέρπη, μια κάλπικη λίρα, μια μουριά και κάτι πρώιμες παιδικές απορίες | του Γιάννη Χατζηχρήστου Είχα μία θεία… Την θεία την Ευτέρπη, ανιψιά του παππού του Γιάννη από την Πόλη, που είχε άντρα τον θείο Πολύβιο. Τον Στρογγυλό, που πούλαγε πουκάμισα στην Σταδίου και δεν ήταν καθόλου στρογγυλός. Λεβεντάνθρωπος. Δεν είχαν παιδιά αλλά είχαν μια καταπληκτική μουριά στονΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ας έρθουν απ’ τα μάθια μου να πιουν να ξεδιψάσουν | της Ζωής Δικταίου Τα μάτια σου έχουν μια παράξενη μέθη. Αρμέγουν το φως του κλειστού τόπου λιγωμένα από τις πολλές ομορφιές. Στο φως της αυγής, η ανατολή μοιράζει υποσχέσεις σε μιαν ατμόσφαιρα τρυφερή και υγρή, αποκαλύπτοντας το μεγαλείο του Οροπεδίου μέσα από την αγκαλιά του σύμπαντος. Τόπος μυστηρίου καιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Οχτώ χρόνια μετά | διήγημα του Γιώργου Αλεξάτου Σιγά μη με νοιάζει, Ελένη μου! Όσα χρόνια κι αν μου ρίξουν, και ισόβια να κάτσω μέσα, εγώ αυτό που ’θελα να κάνω, το ’κανα. Όχι, δεν ήθελα να τον σκοτώσω. Αυτό που έκανα ήθελα να του κάνω. Και στη δίκη δεν πρόκειται να πω απολύτως τίποτα. Ας πει ό,τι θέλει οΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ζωή θαλασσινή | της Άννας Τακάκη Τα νιάτα σου τα έφαγες σε πλοίο φορτηγό, ναύτης σαν πρωτομπάρκαρες, Μάης ήταν θυμάμαι. Όργωνες χίλιες θάλασσες και σ’ οχυρό ογρό φυλάκιζες τα όνειρα…Τα χρόνια αργοπερνάνε. Πυρπολημένα θέλγητρα του κόσμου οι ακτές με τη θωριά σημάδευες γέρνοντας μπρος στα ρέλια. Σε μια ουρά ξεφόρτωνες κοντέινερς σειρές κι οχ, γρήγορα της άγκυρας δονούσε η καδένα.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τ’ αμύγδαλα… | του Αντώνη Κουκλινού Απου θα ξεσουβγιάζεται καθόλου ανεμελιάρης…. Το γάιδαρο καβαλικεύγει και σφυρολογά ένα παλιό σκοπό, με τη σκέψη ντου να ταξιδεύγει, άλαμπλήρη που…. Σα ν’ ήφταξε τη στροφή με τη δροσαπιδιά, εσίμωσε στο πλιά χαμηλό κλαδί και κόβγει ένα δροσάπιδο. Κόβγει κ’ ένα βλασταράκι και το δίδει του γαϊδάρου, να το μασουλίζει κ’ αυτός, να τουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μέσα συγκοινωνίας | του Γιώργου Ηρακλέους Το κυκλοφοριακό, η αδιαφορία και η απάθεια για τα προβλήματα. . Απόψε τα λεωφορεία γεμάτα με βιαστικούς εργάτες και μετανάστες σταμάτησαν απότομα… Κανένας δε ρώτησε γιατί, ούτε διαμαρτυρήθηκε. Σε λίγο αποκοιμήθηκαν όλοι κι οι οδηγοί τους ακόμα. Έξω σβησμένες πολύχρωμες ρεκλάμες, η σιωπή κρατάει ένα μαύρο πανί και σκεπάζει τα γεγονότα. Το μετρό καιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η υπόσχεση του παιδιού | παραμύθι της Έρης Ρίτσου Αφιερωμένο σ’ όλα τα παιδάκια που αγαπούν τα ζωάκια και που σαν μεγαλώσουν θ’ αγαπούν τη ζωή και τον άνθρωπο. Μια φορά κι έναν καιρό, σε λιβάδι δροσερό, ζούσε μία πεταλούδα που ΄χε φίλη μια αρκούδα. Από το πρωί πετούσε, τα λουλούδια όλα τρυγούσε απ’ το νόστιμό τους μέλι που τοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
