Η έσω ανάγνωση του Δον Κιχώτη | του Γιώργου Γωνιανάκη Δύο δάχτυλα πάνω απ’ την ποίηση και πάνω απ’ όλα δίκαιος διέβαινε ο Δον Κιχώτης αδιάφορος σχεδόν για το εφήμερο ανήμερος για σχέδια μελλούμενα σουλάτσαρε για μια Δουλτσινέα έχοντας σύντροφο ισότρελο τον Σάντσο Πάντσο. Βέβαια –έως εδώ– τα λέει κι ο Θερβάντες. Για τα υπόλοιπα διάβασε την πληγή τη δίψα τηΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ενός λεπτού βροχή | της Ζωής Δικταίου Όταν πέφτει η βροχή, ξυπνούν τα πετρωμένα όνειρα και φέγγει η πόλη, όπως τότε. Όταν πέφτει η βροχή, κεντούν οι στάλες σκιές στα πλακόστρωτα και στο μαντίλι της μνήμης παλιές στιγμές στην αγορά του τίποτα. Όταν πέφτει η βροχή, με μια υποψία ευτυχίας κλείνεις τα μάτια ώρα που σβήνουν τα κόκκινα ρόδα στονΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ποθητής Ειρήνης Ποιητάρης | του Μιχάλη Εμμ. Χουρδάκη (Νίσπιτας) Σειρήνεια γρανάζια μηχανής υφάντρας ’πιτήδεια σκευάσματα δολερής Οικονομίας. Φάμπρικες λευτεριάς λαών τάχατες, σ’ ανηφοράδες αψηλούς απλώνουν πραμάτεια, την ποικιλότροπα διαμαντοστόλιστη παρωπίδα. Κάνουν και σύναξες λαού μέσα σε πάρκα, μ’ επιτροπές πολυμελείς για το νομότυπο. Στη μεσημβρία φαντασμένου κι ολόφωτου πέλαγου ο ποιητής με διογένειο φανάρι, ψάχνει αγνότη γι αγάπη γόνιμη, ναΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Στον Κωστή Παλαμά | του Μανώλη Λυκάκη Σε γύρεψα ω! ποιητή, με τ’ άγιο καλαμάρι, που χρόνια αποτύπωνε την άχραντη λαλιά σου, (όψη Αγίου θύμιζε και μόνο η θωριά σου) σε βρήκα στα ποιήματα, στων στίχων σου τη χάρη. Άγρυπνος στα ξορκίσματα της πίκρας μου να βγει, ανήμπορος ακούμπησα στο χάος της ψυχής σου, όμηρος εθελούσια της αύρας της γραφήςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ανεστορίσματα | της Άννας Τακάκη Ήμουνε δεν ήμουνε τεσσάρω χρονώ οντέν ήρχισα να τυπώνω στο τυποτήρι του νου, στάλα στάλα τσ’ αναμνήσεις μου. Τότε ήβλεπα τον κόσμο θεόρατο κι εγώ ένα μικρό κομματάκι του, μόλις που ήρχισα να αιστάνομαι την ύπαρξή μου και την ύπαρξη όλων ανάγυρά μου. Πρώτα απ’ όλα τσι γονέους μου, τη μάνα μου που τη βάστουναΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Της αγάπης η βροχή | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Χθες ή προχθές, παλιά σου φόρεσα μια βέρα, ναι ! μια βέρα, που τη σμιλέψανε μια νύχτα με βροχή, η αγάπη, ο έρωτας, στην πέρασα στη χέρα, δίνοντας όρκο αγάπης, κάνοντας ευχή, ν’ ανθοφορήσουν τα όνειρα μας μες στο χρόνο, απ’ της αγάπης, της αγάπης τη βροχή … Σήμερα ή χθεςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το αηδόνι της Εφταλούς | του Γιώργου Τσαλίκη Η Εφταλού είναι μια εξοχή στα βορινά του Μολύβου, μια πεντακάθαρη ακρογιαλιά με βράχια και ξέρες απ’ τη μια μεριά κι ένα μικρό κάβο από την άλλη. Ανάμεσά τους μια όμορφη θάλασσα με χρωματιστά χαλίκια και μια στενή αμμουδιά, γιομάτη μυρωδιές φυκιάδας, αλμυρίκια και σπασμένα θαλασσινά όστρακα. Ένας μικρός παραδεισένιος κάμπος μεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η λιγοψυχιά | του Αντώνη Κουκλινού Τη μαχαίρα εκόνιζε και επελέκανε το τζιγκελωτό ξύλο απού θα κρεμάσει το χοίρο στο μεσοδόκι… Με δυο νομάτους θα το νε μπουζάσουνε και με το μαχαίρι θα του κόψει το τζάρουκα. Τούτη να τη δουλειά τη κάνει κάθα χρόνο, μα οφέτος είναι πλιά λιγόψυχος. Δε ν’ έχει κι άδικο… Ύστερα από χρόνια θα μονιάσουνεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το στέμμα σου και λάλιε δα … | του Αντώνη Κουκλινού Από γενιά σ’ άλλη γενιά, το Βασιλίκι πάει, και ας μην έχει ο λαός, μπουκιά ψωμί να φάει. Πρίγκιπες και πριγκίπισσες, χρυσάφχια και μπριλάντια, φάρα… γαλαζοαίματη, άρχοντες με παλάτια. Κι γ’ αποδέλοιποι θνητοί, να τους υπηρετούνε, ράτσα κατωτερότητας, για να τσι συντηρούνε. Πρωτόκολλα και με τιμές, αρχοντικές αξίες, σεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
