Αλλιώς λογάριαζες | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Αλλιώς λογάριαζες πως θα ’μοιαζε το φως, ψυχογραφώντας της βροχής μικρές ψιχάλες, καθώς ανέβαινες στης μοναξιάς τις σκάλες κι αχολογούσα μπρος στα μάτια σου ο αχός… Αλλιώς λογάριαζες του έρωτα το «αχ», μ’ αέρα που ’σειε τα φύλλα στα Λιβάδια, καθώς ζητούσες να ’βρεις στα βαθιά σκοτάδια τη μουσική απ’ το ταξίδι τουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η Κρουσταλλένια! | του Αντώνη Κουκλινού Ονειροπόλος, αισθηματίας και καλαναθρεμένος ο Στάθης. Ετσά τον είχενε η μάνα ντου, μη βρέξει και μη στάξει το μοναχογιό τζη. Εδά μπλιο απού τριαντάρισε, ξανοίγουνε για νύφη, μα ο νους του δεν τόχει φαίνεται μεστωμένο ακόμη. Κάθε που ’θελα γύρει όθε ντα πλάγια, καβαλάρης στ’ άλογο, ο νους του ταξιδεύγει κι αυτός άλλα μπλήρη…ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αγάπη σημαίνει… | της Ιφιγένειας Μανουρά Παρακολουθώ κάποια σεμινάρια ψυχολογίας μήπως και απαλλαγώ από τα στερεότυπα και τις ιδεοληψίες μου, εις μάτην βεβαίως αλλά… Δίπλα μου κάθεται ένας παππούς, ο οποίος με χαιρετά και μου συστήνεται. -Με λένε Μιχάλη… Σοφό. -Χαίρομαι πολύ κύριε Μιχάλη, με λένε Μανουρά Ιφιγένεια. -Ω μεγάλο βάρος φέρει το όνομά σου, να το τιμάς. -Προσπαθώ, αλλάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Προς Κορινθίους | της Άννας Παπαδάκη Σωτηριάδη Ο Μανούσος αγαπά τη Λάυλα. Ο Μανούσος αγαπά τη Λάυλα. Θέλει να πάρει τη μπογιά που περίσσεψε του πατέρα του από τα βαψίδια της μάντρας και να το γράψει σε κάθε τοίχο του χωριού, ο Μανούσος αγαπά τη Λάυλα και δεν μπορεί να της το πει, γιατί δε μιλεί τη γλώσσα της τηνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ψυχοσάββατο σήμερα! | του Μιχάλη Στρατάκη Ψυχοσάββατο κι εγώ δε κλουθούσα στο σημερνό σπερνό, στη γυναίκα μου στην εκκλησιά. Μοναχή της εξαναπήγε τα κόλλυβα και δε μου ‘καμε και τραβάγια, γιατί κατέχει πως εγώ δεν πιστεύω μοναχά στα ψυχοσάββατα, μα πιστεύω και στις ψυχοδευτέρες, και στις ψυχοτρίτες, και στις ψυχοτετάρτες, και στις ψυχοπέμπτες, και στις ψυχοπαρασκευές, και στις ψυχοκυριακές. ΌλεςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Στης Πηνελόπης το κορμί | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Κόντρα στ’ αγέρι, στης ομίχλης την αντάρα, βαριά τα σύνεργα του νου, τρυπάν τη γη, σαλεύει η σκέψη με ψυχής, βαθιά λαχτάρα, σ’ όσα πελάγη, μοιάζουν οι όρκοι ναυαγοί … Μ’ έλιγα ναύλα, δίχως σπίρτα και τσιγάρα, στ’ άδειο κατάστρωμα του χρόνου, στέκει η ευχή, τρυγά το κύμα, γρατζουνώντας μια κιθάραΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το περιβόλι | του Γιώργου Ηρακλέους Οι βρύσες τραγουδάνε, καθώς κυλάει το νερό, ο φόβος της αγάπης, ο ύπνος χωρίς όνειρα, οι άγγελοι κατοικούνε σε τούτο το περβόλι… Στην κοντινή πολιτεία θόρυβος και πλήξη, μεθυσμένοι τρικλίζουν και παραμιλούν, πολύχρωμος λαός, πολύβουος σ’ έναν τόπο ρημαγμένο. Μα εδώ στο περιβόλι τα λουλούδια συλλαβίζουν τον έρωτα, ο κισσός και τ’ αγιόκλημα σκαρφαλώνουνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ολιγωρία | του Γιώργου Μπίμη Η πιο ανυπόταχτη αλήθεια κι η πιο κορυφαία αίσθηση μπορούν να οδηγήσουν ως την συντριβή της ύλης, σε εκείνη την πανάρχαια αρένα όπου οι δούλοι μετράνε τις πληγές και το αίμα της καρδιάς τους για να κερδίσουν μια ελάχιστη στιγμή αθανασίας… Ένας χρόνος κενός ανάμεσα στο πριν και στο μετά. Σε ένα πεπρωμένο που θαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μπραζίλια | του Μανώλη Λυκάκη Πρόσω ξανά ολοταχώς τραβάμε για Μπραζίλια, των ταξιδιών την ποθητή χώρα των ναυτικών, μπροστά μας απομείνανε ακόμη λίγα μίλια, με κόντρα τους παράξενους καιρούς των τροπικών. Δεν τους ακούς που τραγουδούν με νοτισμένα λόγια, σκυμμένος είσαι συνεχώς σ’ ένα ανοιχτό χαρτί, στοιβάζεις τα φορτία σου, καφέ, καπνό και σόγια, και έχεις μες τους αριθμούς τωνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
