Ο κουρκουζάνης… | του Αντώνη Κουκλινού Μπροσάφορμος, νευρικός, μονόχνωτος και ξεροκέφαλος ήτονε από μικιός. Μη σε ’κούσει να του αντιμιλήσεις, σε όσα λέει… Με το παραμικρό είχενε όρεξη για καυγά. Στο ντουκιάνι δεν τον επαίζανε, μούδε κολιτσίνα, γιατί θελα γραντίσουμε με τη γκρίνια ντου, αδέν τον ήθελε το χαρτί. Κοπελιάρης ήτονε ο μπαγάσας και καλός δουλευταράς, από τσι λίγους σταΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το βιβλίο του Κώστα Μαρή «Μ’ αέρα Λιβαδιώτικο» | της Βαγγελιώς Καρακατσάνη Ένας εξαίρετος ποιητής μας έρχεται από τα Λιβάδια Μυλοποτάμου για να μας κατακλίσει με όμορφα συναισθήματα και αποστάγματα ψυχής. Ο λόγος για τον νεαρό Κώστα Μαρή που έργα του έχουν μελοποιηθεί από σημαντικούς συνθέτες της Κρητικής μουσικής και μας συστήνετε με την μαντινάδα Αντάρτες στίχοι κι αετοί θρεμμένοιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο ερωτιάρης άνθρωπος, γεννιέται ερωτιάρης | του Μιχάλη Στρατάκη Του Άη Βαλεντίνου, μεγάλη η χάρη του, κάθε χρονιά στη γιορτή του να βάνω στο θυμιατό της μνήμης μου, αντί μοσκολίβανο, θύμησες από τους μιλιούνια έρωτες μου. Αυτό έκαμα και φέτος, με μεγάλη μου χαρά, διότι το δύσκολο δεν είναι να βρω ερωτοθύμησες, το δύσκολο είναι να βρω μοσκολίβανο. Από τηνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Λείπε από μια κακή ώρα να ζήσεις χίλιους χρόνους | της Άννας Τακάκη Πολλές φορές η γιαγιά μου έλεγε την παραμιά «λείπε από μια κακή ώρα να ζήσεις χίλιους χρόνους». Μα, αν ξέραμε ποια θα είναι η κακή ώρα δεν θα κάναμε τίποτα ή δε θα πηγαίναμε πουθενά μέχρι να περάσει. Και το τρένο πέρασε. Κι ήτανε η κακή ώρα.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον | της Άννας Τακάκη Ευλογημένος ο άρτος, ευλογημένο το ψωμί που χόρτασε και χορταίνει πλήθος κόσμου. Κάποιοι τη σήμερον ημέρα ίσως ακόμη να στερούνται κι αυτό το καρβέλι, κάποιοι άλλοι το στερήθηκαν στα δύσκολα χρόνια. Κατοχή, πείνα, φτώχεια…. Μα τι μπορείς να πεις σ’ ένα παιδί που πεινά; Τι να του πεις,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ρωμαίος | της Μαρίας Σταυρίδου Δεν ξέρω ποιος σου έδωσε τον ρόλο. Ποιος έγραψε το σενάριο. Ποιος κράτησε τα λόγια. Οι κριτικοί πάντως έγραψαν … προχειροδουλειά, μπερδεμένες σκέψεις, κούφιες δηλώσεις, άνοστα φιλιά, πεθαμένα χάδια … Στον ρόλο εραστή οικτρά αποτυχημένος. Απόψε μπέρδεψες τα κουστούμια και δεν ξέρω πώς θα βγεις στη σκηνή, Ρωμαίος ή Ωραίος; Εγώ πάντα ο Μερκούτιος πεθαμένοςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Καταλάγιασαν όλα και η σιωπή μέσα μου | της Ζωής Δικταίου Βάρυνε η ατμόσφαιρα απότομα, μυριάδες αδέσποτες σκέψεις αφουγκράζεσαι τρέμοντας την αιωνιότητα τη στιγμή που ισορροπεί στα φτερά του ανέμου, θυμάσαι γυμνά πόδια, αδικαίωτα καρδιοχτύπια και το τρίξιμο στο κερωμένο πάτωμα το κλειδί και το τοπίο του Αχέροντα γνώριμα. Τρέχει το νερό ανάμεσα σε ρίζες και βαθιές σκιές ομολογείςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ύστατο χαίρε για την Κική Δημουλά | του Γιώργου Ηρακλέους Κρατάς ένα λουλούδι φωτεινό, παράξενα ελλειπτικό και πάλλευκο σαν χιόνι. Χαίρε, ότι ο κήπος της ψυχής σου μένει αμάραντος. Χαίρε, ότι η πίστη σου δεν εχάθη εις οδούς απωλείας. Μαζί ποτέ δε θα σηκώσουμε ούτε τους νεκρούς με τα άυλα μάτια, ούτε τη φρικιώσα απουσία του λόγου και των λέξεων.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η ακαλλιέργητη | του Βαγγέλη Μαρνελάκη – Ψεβία πως τα πας με το Ζαχάρη; -Ήντα να σου πω δάσκαλε, καλός κι άξιος ο Ζαχάρης μου, κουβαλητής και δουλευταράς, αλλά δε με καλλιεργεί έτσα που πρέπει. -Ήντα μου λες; Ακαλλιέργητη ε! και για ποιο λόγο τάξε; -Όλο το κουρασμένο μου κάνει, όλο πως πονεί η κεφαλή ντου κι αν κιαμνιά φορά,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
