Των Καλογέρω η Τρύπα | του Νίκου Λουκαδάκη Θρύλοι και ιστορία των τοπωνυμίων Πολλά θαυμαστά μέρη έχει η Κρήτη. Σε κάθε γωνιά της κρύβει κι έναν παράδεισο. Μια μικρογραφία του πλανήτη είναι το νησί μας, όλες οι φυσικές ομορφιές μαζεμένες εδώ. Δεν υπάρχει όμως μια σπιθαμή γης σε τούτο τον τόπο που να μην είναι ποτισμένη με δάκρυ, λιβάνι καιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η αρρωστάρα | της Άννας Τακάκη Συνοραντρόυνο* ήτανε η Τριανταφυλλιά με τον Φιλάρετο. Μήνα δεν είχανε κλείσει ακόμη από τη στεφάνωσή ντως. Άνοιξη καιρού π’ αθούσανε και λουλουδίζανε οι κάμποι εβάλανε το στεφάνι. Περί τα τέλη τ’ Απριλιού, την επαύριο τση Λαμπρής είχανε το γάμο ντως. Εθέλανε να προλάβουνε να παντρευτούνε πριν από το Μάη, γιατί, λέει, το Μάη ζευγαρώνουνεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η Ψυχοκόρη ή η Ψυχοπαιδαριά | της Ιφιγένειας Μανουρά Στα Δαμάνια κατέβηκα να συναντήσω την Αθανασία και τον Ισαάκ τους φίλους μου. Αφού ήπιαμε τις ρακές μας στο υπέροχο αναπαλαιωμένο σπίτι τους, μιλώντας μεταξύ άλλων και για τα παιδιά μας, τους ρώτησα για τη Μαρίνα και με ενημέρωσαν για την συμμετοχή της σε ένα σίριαλ που λέγεται «Οι Ψυχοκόρες». ΧρόνιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Οι βρούβες | του Αντώνη Κουκλινού Στα μαύρα ντυμένη, εδά και χρόνους. Η μοίρα τσή ’πεξενε άσκημο παιχνίδι, έχασενε τον άντρα τζη και πόμεινε χήρα, με τρία ορφανά. Εφύγανε και οι γονέοι τζη κι επόμεινε πεντάρφανη. Βοήθεια δεν είχενε από ποθές. Ένα φτωχόσπιτο είχενε μόνο, ίσα ίσα να στένει όξω το νερό και τη κρυγιώτη. Τα κοπελάκια τζη μικρά καιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Όταν μου μιλάς… | του Γιώργου Ηρακλέους Όταν μου μιλάς, πεθαίνουν τα λουλούδια, σβήνουνε τα χρώματα, μια φοβερή βροχή πέφτει και χάνεται μέσα μου, τα τραγούδια γεμίζουν ίσκιους. Όταν μου μιλάς, το φεγγάρι γίνεται πληγή και φωτίζει ματωμένο τις νύχτες μου, ανάβει ένα φως σε χρώμα μωβ βιολέτας από τον επιτάφιο… Όταν μου μιλάς, κόβονται τα μέλη των αγαλμάτων, οιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μπρος στο παράθυρο | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Μπρος στο παράθυρο τ’ αφιονισμένου καιρού στέκομαι αμίλητος, τον ίσκιο μου περιφρουρούν… Χρόνια προβλήματα, μισόν αιώνα σχεδόν, τραγούδια κι όνειρα, σημάδια, αμυχές των καιρών… Ψάχνω ένα χάδι, καθώς το σώμα γερνά, μες στο σκοτάδι κι ο πόνος με κυβερνά… Μοιάζω με βράχο π’ ο ρόχθος μετακινεί, δεν θέλω να ’χω ψυχή, σεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Lauren | της Ζωής Δικταίου Δεν ήταν για τίποτα σίγουρη, την προλάβαιναν πάντα οι εξελίξεις, θαρρείς κι έπαιζε σ’ ένα παιχνίδι, σαν το κρυφτό, κι εκεί που περίμενε να πει, φτου ξελευτερία, κάποιος προλάβαινε, και, την έφτυνε… Μόνο για την υπερηφάνεια της δεν αμφέβαλλε. Αυτή την κρατούσε.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Περί ελευθερίας | της Άννας Τακάκη Για ποια ελευθερία μου λέτε; Για ποια λύτρωση; Οι εχθροί δεν έφυγαν. Καραδοκούν εδώ δίπλα μας. ή τους κουβαλάμε ακόμη μέσα μας. Παλεύουμε καθημερινά μαζί τους. Τα χέρια μας δεν είναι χέρια που κάποτε χάιδευαν, κάποτε πρόσφεραν κάποτε έπαιρναν ένα καλό για να το κάμουν καλλίτερο. Τα χέρια μας έχουν γίνει σπαθιά και μαχαίρια.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τα καλούδια του Σεπτέμβρη… | του Αντώνη Κουκλινού Τσ’ αυλές τσοι παρασέρνει η Ασπασία και τσοι χτυπούνε την αυλόπορτα ν’ ανοίξει. -Καλημέρα μωρή Ευγενιά, ήντα ανερκερκελεύγεις σήμερο και σε θωρώ με τσοι μανίκες ανεμπουκωμένες; Έλα πέρασε μέσα… -Καλημέρα μωρή Ασπασία, μνια ολιά μούστο εκρατήξαμε και θα πολεμήσω να σάσω μουσταλευριά και κιοφτέργια τω γκοπελιώ, μονό εδά γυρεύγω άθο, γιατί δενΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
