Η πρώτη Αγάπη | της Ιφιγένειας Μανουρά Ήτανε κάποτε ένα δεκατετράχρονο κορίτσι που είχε έρθει στην μεγάλη πολιτεία από το χωριό της, λίγα χρόνια πριν. Ένα άβγαλτο και αθώο παιδί γεμάτο με φόβους, ανησυχίες αλλά και όνειρα για το μέλλον του. Εκείνος ήρθε στη ζωή της έτσι απρόβλεπτα, αλλά πολύ νωρίς για να μπορεί να το αντέξει η μικρή ζωούλαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Διαλεκτική εξήγηση για τον ρατσισμό των Σιωνιστών | του Σεργκέι Βασίλιεφ Ο Εβραίος στην καταγωγή στενός συνεργάτης του Στάλιν, Λαζάρ Καγκανόβιτς, έλεγε στον Κωνσταντίν Ροκοσόφσκι ότι «o Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς γνωρίζει την ψυχή και αλήθεια του εβραϊκού λαού πολύ πιο βαθιά κι από κάθε ραβίνο». «Μια φορά», διηγείται ο Καγκανόβιτς, «μετά από μια επίπληξη σε μένα, για λανθασμένη επιλογή προσωπικού, οΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το γράμμα… | του Αντώνη Κουκλινού Εποχή του 70… Δύσκολη ζωή και πείνα… Μνια φαρφουλιά αθρώποι ήτονε πομεινάρικοι στο κάθε χωργιό… Οι αποδέλοιποι εγενίκανε χασόφτερα. Επχιάσανε τσοι φάμπρικες στσοι Γερμανίες και τα Βέλγια. Κοπέλια ξεσκολισμένα του δημοτικού, αντί να πάνε να ξεστραβωθούνε στα γράμματα, εφύγανε μούτσοι, στα καράβγια. Μνια σκαπεθιά γης ήτονε του κάθα νους το χάκι, ήντα να σουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το τραγούδι της σειρήνας | της Μαρίας Σταυρίδου Είναι το τραγούδι της Σειρήνας που ακούγεται ξανά… Σπάει τη σιωπή, σπάει και τα δεσμά Μια άγνωστη, χωρίς οδηγίες, ελευθερία ξεκινάει να μου χαϊδεύει τα μαλλιά, να μου ψιθυρίζει με συμπόνια «Όλα θα πάνε καλά». Ανοίγω τα μάτια από λήθαργο κατάντια και παλεύω να καταλάβω που πήγαν όλοι… Έρημοι δρόμοι γύρω μουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
10 μικρά ποιήματα | του Γιώργου Ηρακλέους 1. Τα όνειρά μου Τα όνειρά μου, όταν βγουν αληθινά, κάθε φορά σαν το τριαντάφυλλο τα μαδάει το χέρι της μοίρας… 2. Σύγχρονοι έρωτες Οι ερωτευμένοι δε φιλιούνται πια, περπατούν σαν υπνοβάτες και χαραμίζουν το σεντόνι τους σε έρωτες της μιας νύχτας, ή εβδομάδας το πολύ… 3. Μοναξιά Στην άδεια κάμαρα έκλεισες τηΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Κέρκυρα, σμίλη της ψυχής, φως στη βροχή | της Ζωής Δικταίου Βροχή, στο φανοστάτη της παλιάς πόλης, εκείνης που άνοιγε την αγκαλιά της να με υποδεχτεί, τότε δεκαετία του ογδόντα.Και να που ένας μύθος, γιατί η βροχή έγινε ο μύθος μου, έρχεται τελικά κάθε φορά με συνέπεια, να σημαδέψει το πέρασμα της ζωής, προσδίδοντας την έννοια του ιδεατού, του επίγειουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Επίγειος στοχαστής | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Δεν είμ’ ο Ελύτης, ούτε κάποιος Διγενής, ο Γιώργος είμαι, των πολλών ο αγαπημένος, υμνώ το φως, με το δοξάρι της ψυχής, γιατί δε στέργω, στη σιωπή να ζω κρυμμένος, δεν είμ’ ο Ελύτης, ούτε κάποιος Διγενής… Υμνώ το λόγο και το φως της μουσικής, παλιούς θεούς κι αρχαίους μύστες μνημονεύω, ανθρώπους ψάχνω,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Maeva | της Ζωής Δικταίου Από το κεφαλόσκαλο στη Μονμάρτη ρεμβάζει το Παρίσι, πιο λαμπερό μετά την ξαφνική βροχή, το ριχτό μακρυμάνικο πουκάμισο σκεπάζει τις μελανιές και τα παράσημα που άφησε το χειρουργείο. Η αξία μιας βόλτας, όχι μόνο για ό,τι βλέπει, μα περισσότερο για όσα σημαίνουν,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η μαντινιάδα η φταίχτρα (τρίτο μέρος) | της Άννας Τακάκη Ο Αγησίλαος προβαίρνει στα σύμπορτα του σπιτιού και βαστά ακόμη τον τσιφτέ1. -Εγώ τον-ε σκότωσα, χωριανοί! Δεν ήντεξα, μα το Θεό! Ας με δικάσει Αυτός πρώτα κι απόι το δικαστήριο. Μου ’ναψε τα αίματα! Αυτός ο διάολος μ’ άναψε πρώτος τη φωτιά, μου πέταξε πρώτος τα σκάγια του. Κι εγώΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
