Η κάμπια | της Ιφιγένειας Μανουρά Είχαμε συμφωνήσει με το κοπέλι να πάμε μαζί για ψώνια. Μας αρέσει να πηγαίνομε παρέα και να παίρνομε και απαγορευμένες τροφές για τα βράδια που είναι ελεύθερα, δις και τρις μηνιαίως, που τρώμε οτιδήποτε. Περιμένω να έρθει από τη δουλειά, περιμένω, άφαντος. Στέλνω μήνυμα και μετά από ένα τέταρτο απαντά ότι το ξέχασε -γιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μια μέρα σαν όλες τις άλλες | της Μαρίας Σταυρίδου Μια μέρα σαν όλες τις άλλες… Η μέρα που η ζωή φόρεσε την απόγνωση φουλάρι και αποφάσισε να πάει λίγο πιο κει… Κούφιες συζητήσεις μ’ έναν άνοστο καφέ δίπλα από ένα βιαστικό «Σ΄αγαπώ» και μια μόνιμη απάντηση «Δεν μπορώ». Μια αγχώδης γιαγιά που τρέχει να προλάβει τα παιδιά μια σάκαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο μαντολινιέρης… | του Αντώνη Κουκλινού Ήβαλε μπροστά τζη το πλυσταργιό πρωί, πρωί και ποκάνει το νερό τση βρύσης. Την-ε πχιάσανε τα διαόλια με το νερουλά, απού ήκοψε πάλι το νερό κι εντάκαρε να φωνιάζει. -Επόκαμε το νερό πάλι και ήντα θα γενούμε, απού ’βαλα μπροστά μου να πλύνω κι έχω ρούχα ένα σωρό! Γροικά την-ε από μέσα να βαταλαλείΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Κέρκυρα, σμίλη της ψυχής, φως στη βροχή | της Ζωής Δικταίου (μέρος 4ο) [Το τρίτο μέρος μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.] Ήρθε η ώρα να ψηλαφίσεις την αρχαιότερη γεύση της ζωής, το αλάτι στην άλλη πλευρά, στις παλιές Αλυκές, να συμφιλιωθείς με ό,τι σε χωρίζει, ό,τι σε πονάει, να λησμονήσεις «πικρά λόγια, νερό κι αλάτι» συνηθίζεις να λες και κλαίς…ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Πολυσχιδώς | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Τ’ άστρο απ’ το ρήγμα της φωτιάς, στο πέλαγο της μοναξιάς, πολυσχιδώς αντανακλά τον εαυτό του… Φτωχός διαβάτης ο καημός, στης νύχτας τη σιγή σκυφτός σαλεύει αργά κι αναζητά μια θέση, να ‘βρει στο φλεγόμενο πλευρό του, μ’ ευχή να ντύσει τα σκοτάδια της καρδιάς… Πολυσχιδώς, ο πολυτάραχος καιρός, χτυπά αφειδώς, στης μαύρης μοίραςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η Κόρη στη θάλασσα | του Νίκου Λουκαδάκη Θρύλοι και ιστορία των τοπωνυμίων Ήφυγε το καλοκαίρι, εμπήκε το φθινόπωρο μα ο ήλιος, πυρωμένος ακόμη, μου χαμογελά σαν με θωρεί πρωί-πρωί να τονε ξανοίγω. Τέτοια εποχή ρέγομαι να σαλεύγω στη φύση μα οφέτος είπα ν’ αρχίξω απ’ αλλού. Έτσα μ’ έβγαλε η στράτα στην πολύβουη Χερσόνησο, για να ιδώ ίντα σημάδιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Δύο ποιήματα για την Παλαιστίνη | του Ειρηναίου Μαράκη Στη διαδήλωση Τα χέρια θα δώσουν ο Άραβας με τον Εβραίο και μαζί θα βαδίσουνε στην αντιπολεμική διαδήλωση, με θυμό και πάθος θα αγωνιστούν για μια ελεύθερη Παλαιστίνη. Μια νέα μέρα Μη φοβάσαι, η νίκη θα είναι δική μας. Μαζί θα χτίσουμε μια ελεύθερη πατρίδα. Μη φοβάσαι Παλαιστίνη, με το όπλοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Lilou | της Ζωής Δικταίου Στη λαϊκή αγορά, αγκαζέ με τις ακίνδυνες νεοσύλλεκτες σκιές των παιδιών και των πουλιών, εκεί είχε μάθει να ζει, ξόρκιζε το φόβο αναπολώντας σκονισμένα είδωλα της νιότης αυτά που έβγαιναν από τις παλιές εφημερίδες όταν τις έκοβε και τις έβαζε στα καφάσιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η καυκησάρα |της Άννας Τακάκη -Μαρίκα, μέσα είσαι; άνοιξε να σου πω. Κάπα καπί* είναι η γειτόνισσά μας η Αρχοντούλα. Πού πάνε, κοντό, εφύγανε; -Άστηνε και δεν μπορώ, μπλιο, μωρή Στασία, να τση γροικώ. Τ’ αφτιά μου ντιντινίζουνε*, οντέ κινά να μου λέει τα καυκιά* τζη. Κι απόι τα ίδια και τα ίδια και φτου κι από την αρχή!ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
