Κανταδόρος της σκιάς | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Θ’ ανταμώσουμε και πάλι κι αν δεν είσαι εδώ, τα δυο μάτια μου θα κλείσω κι έτσι θα σε δω, στης αγάπης τ’ ακρογιάλι, θα ’μαστε αγκαλιά, νοερά, ερωτευμένοι, όπως και παλιά… Θα μιλήσουμε και πάλι για τον έρωτά, για κρυφά φιλιά της νύχτας κι αφανέρωτα, στη βροχή θα φιληθούμε, δίχως επαφή,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Maid | της Ζωής Δικταίου Στον καιρό μας, καιρός των συκοφαντημένων αθώων, τυλιγμένη στη φθινοπωρινή πάχνη, μια κουρούνα, ρεμβάζοντας από το παρτέρι τη τζαμαρία, περίμενε το μερίδιο της από το πρωινό της Maid. Στη μικρή κουζίνα είχε ετοιμάσει ζεστή πικρή σοκολάτα, τρεις κουταλιές κακάο και μια κουβερτούρα,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο Κατσιλούπαρδος | της Άννας Τακάκη Το ’χε, καθώς φαίνεται, το ελάττωμα από τα γεννοφάσκια του. Ετσά ’τανε κι ο παππούς του. Κατσιλούπη* τον παρανομοιάζανε τον παππού, Κατσιλούπαρδο* τον έγγονα. Μόνο πως ο παππούς ελούπαζε* για άλλους λόγους. Για να μπει στα κατσιρμά* να κλέψει ξένο βιος, ν’ ανεβεί λουπά λουπά στη μάντρα και να κλέψει κιανένα πρόβατο γή κιανέναΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Οι άνομοι νομοταγείς | της Μαρίας Φωτιάδη-Μπιλιλή Δὲν φταίµε ἐμείς. Φταίνε αὐτοὶ, ποὺ «φτιάξανε τοὺς νόμους. Μὴν τρὲχεις, µὴν στέκεσαι µὴν κουνιέσαι, μὴν ἀγαπάς… Αδικία μεγάλη, καὶ μεῖς ἀτέλειωτη δυστυχισμένη στρατιά ἀκολουθούμε τόν δρόμο πού μάς χάραξαν, χωρὶς νὰ μάς ρωτήσουν. Καὶ οἱ ἀρχηγοί, οἱ μεγάλοι καὶ νοµοταγείς, πρὼτοι στήν παρανομία. Έτσι ἐσύ ὁ φουκαράς καὶ στραβοπατήσεις χάθηκες, κηλίδωσες τ’ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Με φως κι αγάπη | του Αντώνη Κουκλινού Ετρεμόσβηνε το φτύλι τση λάμπας να σβήσει και μόνταρε να φέρει τη (μ)πίργια, να τση βάλει μνια σταλιά πετρέλαιο. Ανεσηκώνει το πανί στο νεροχύτη από κάτω, να πχιάσει το μπουκάλι. Χωρίς τη (μ)πίργια δεν τα καταφέρνει γιατί τρέμουνε τα χέργια ντου, μα δεν αφέγγει κιόλας. Ήβαλε πετρέλαιο στη λάμπα και ίσα ίσαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ζαχαρούλα τ’ όνομά σου και γλυκό το φίλημά σου | της Χαρούλας Βερίγου – Μπάντιου (μέρος Β) Συνέχεια από το πρώτο μέρος Οκτώ του Αυγούστου αχάραγα γέννησε δίχως νά ’χει καέναν κοντά, εξόν από κείνη τη μαυροπεθερά που της κράταε το χέρι, της έβρεχε ψίχα μ’ ένα μαντίλι τα χείλη, «άε και άε κοπελίτσα μου λευτερώσου, άε γραμμένη, άε Ζαχαρούλα,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το μικρό παιδί | του Γιώργου Ηρακλέους Στο μικρό παιδί ένα ευχαριστώ, παραστράτησα μέσα στις σκέψεις και στις πράξεις της ύλης και μου έδειξε τον δρόμο… Το μικρό παιδί φώτισε πολύχρωμα τη σκοτεινιά της ψυχής μου, συλλάβισε με λέξεις διάφανες σαν σταγόνες του νερού την αθωότητα, άφησε διάχυτη τη μυρωδιά ανθισμένων λουλουδιών παντού τριγύρω… Το μικρό παιδί γεννήθηκε μες ταΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το ντουκιάνι του Μαρή | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Έκλεισε πια το ντουκιάνι, μιας κι αλλάξαν’ οι καιροί, σ’ άλλο στέκι, βρες χαρμάνι, μέχρι να τ’ ανακαινίσουν το ντουκιάνι του Μαρή… Γιόμισε η μικρή πλατεία, μιας κι ο κόσμος προχωρεί, με καινούρια πελατεία, στο παλιό, μικρό ντουκιάνι, μέσα πλέον δε’ χωρεί… Είναι πιο παλιά ντουκιάνια από ‘κείνο του Μαρή, πουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Charilyn | της Ζωής Δικταίου Γερνούσε, κουρασμένη, μα ήσυχη πια, στην ασφάλεια μιας σοφίτας του έκτου ορόφου, στο όγδοο διαμέρισμα του Παρισιού, στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα, επιθυμίες, όνειρα, λαχτάρες, όλα είχαν πεθάνει. Στην πόρτα, είχε κρεμάσει μια μικρή χαλκογραφία, κάθε φορά που πήγαινε να την ανοίξει,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
