Μια αυλή που χωρούσε τον κόσμο όλο | της Ελένης Ψαραδάκη Αχ αυτές οι παιδικές αναμνήσεις. Μπορεί ο νους μας να ξεχνά πρόσφατα γεγονότα, μα τις αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων τις φυλά τόσο καλά που μοιάζουν τόσο οικείες και ζωντανές, λες και ήταν χθες που ήμασταν παιδιά και τις ζούσαμε ξέγνοιαστα. Έτσι και τώρα. Άλλη μια ανάμνηση της τρυφερήςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Βιαστήκαμε… | του Γιώργου Ηρακλέους Βιαστήκαμε πολύ να ανοίξουμε την καρδιά μας, κουρελιάσαμε τον ήλιο, τώρα κλείνουμε παράθυρα και πόρτες, φεύγουμε χωρίς αφή, το σώμα μας ούτε που το νιώθουμε! Άγγελοι ξετυλίγουνε τα σύννεφα να μας ντύσουνε, δοθήκαμε εύκολα και χωρίς δεύτερη σκέψη κι έτσι απομείναμε γυμνοί και μόνοι… Μέσα σε αυτή την άγρια μοναξιά καλύτερα να μη μιλάμε, δενΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Φτιάχνοντας μια σοκολατένια καρδιά | Η κουζίνα της Αναστασίας Σοκολάτα: Η τροφή των θεών και …των ερωτευμένων! Ένας από τους μεγαλύτερους θησαυρούς που ανακαλύφτηκε ποτέ ήταν ο σπόρος του κακαόδενδρου (Τheobroma cacao), από το οποίο προέρχεται η σοκολάτα. Με την βελούδινη υφή της, την πλούσια γεύση της, το υπέροχο άρωμά της και την ελκυστική όψη της, η σοκολάτα αποτελεί πηγήΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Στον άταφο αειναύτη | του Μανώλη Λυκάκη Κάποτε σε μια θάλασσα θα ’θελα να ταφώ, να μου κροσσάρουν* το κορμί καράβια και γαλέρες, να μην υπάρχουν δίπλα μου βράχοι, στεριές και ξέρες, να με τραβούν τα ρεύματα στον άγριο ωκεανό. Μνήμα στενό με μάρμαρα δεν θέλω μες στα χόρτα, άγνωστος προς το άγνωστο να φεύγω να τραβώ, «ενθάδε κείται» νοεράΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αλλιώτικα μετρήσαμε απόψε το φως | της Ζωής Δικταίου Ενορχηστρώνεις φτερά λευκά και μουσικές από τον ψίθυρο των άστρων τρυφερή η πίστη σ’ έναν άλλον ουρανό. Σμιλεύοντας αρχέτυπες εικόνες του Έρωτα πέρα από τη δόνηση του φιλιού, η αφοσίωση, μεταφυσική φαντασίωση κι ο θάνατος χωρίς λύπη χωρίς αγωνία πια. Ντυμένες στα μεταξωτά οι μνήμες τής νιότης και οι ώρες οιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ευχές για τα πρώτα γενέθλια της Σβούρας Παρόλο που διανύουμε περίοδο κρίσης του δυτικού συστήματος, κοινωνικής σήψης, ύφεσης των ηθικών αξιών και οικονομικής διάλυσης, οι άνθρωποι της πρωτοπόρας τέχνης του λαού συνεχίζουν δημιουργικά να παράγουν έργο. Ο μπάρμπα-Κάρολος έγραψε στην «Εισαγωγή στα Οικονομικά χειρόγραφα του 1857-1858»: «Όσον αφορά την τέχνη, είναι γνωστό ότι μερικές από τις κορυφές της δεν ανταποκρίνονταιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το «Σβούρα» είναι μια αγάπη συνάντησης, με ανθρώπους που ξέρουν να τιμούν | της Χαρούλας Βερίγου Η κίνηση αυτή που κρατά τη σβούρα όρθια και δεν πέφτει, ενώ φαίνεται να γέρνει, ονομάζεται γυροσκοπική μετάπτωση, ίσως κάπως έτσι να συμβαίνει και με τον αναγνώστη, όταν διαβάζοντας το Διαδικτυακό περιοδικό «Σβούρα», καταφέρνει όχι μόνο να στροβιλίζεται στη γνώση, χωρίς την «πτώση», μαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Σβούρα | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Έναν χρόνο παίρνει η σβούρα, σβούρα στον πολιτισμό, τον γραπτό υμνώντας λόγο με τιμή και σεβασμό, σκιαγραφεί μ’ ευγνωμοσύνη, στον γραφιά, που αίμα δίνει σκιαγραφεί το φως κι αρμέγει της αγάπης τη φωτιά, την καρδιά τ’ ονείρου φλέγει, του σεβντά τη σαϊτιά … Έναν χρόνο γράφει η σβούρα, σβούρα γύρω απ’ τον καπνό παίρνειΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η Στυφακόνα | της Άννας Τακάκη Ηθογραφικό διήγημα Ίδια πως ήπεσε η Αντρονίκη από τον γκρεμό κι εσβολώθηκε, σαν ήμαθε πως ήκλεψε ο γιος τση την Περσεφόνη τη στυφακόνα. -Θωρείς άθρωπο στυφή, θωρείς φτεναχείλη, γύριζε οπίσω. Ο άθρωπος απού δε γελά τ’ αχείλη του γή το μάτι του άστονε, παιδί μου, γιατί θα σε σκοτεινιάζει. Εσύ Κωστή μου, κατσουλομάτη μου,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
