Τούτα φέραν κείνα και κείνα φέραν τ’ άλλα | της Άννας Τακάκη Ξαφνικά άστραψε και βρόντηξε κι έγινε η μέρα μισοσκότεινη. Κι ανοίξανε οι καταρράχτες τ’ ουρανού κι η γης επότισε, ήπιε, ήπιε και χόρτασε η διψοκεντημένη. Κι ύστερα ανοίξανε κι οι καταρράχτες της γης, οι ποταμοί, οι παραπόταμοι και πλημμύρισε ο τόπος. Λίμνιασαν οι δρόμοι, οι πλατείες, σ’ έναΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Περί δημοκρατίας | του Μιχάλη Λουκοβίκα «ΤΑ ΟΥΚ ΟΛΙΓΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ» της αρχαιότητας, ιδίως οι «διαφορές ανάμεσα στο Αἰγαῖον και την Εγγύς Ανατολή, ως προς την πολιτική οργάνωση», μας απασχόλησαν σ’ ένα από τα προηγούμενά μας Χρονικά: «οι αποκεντρωμένες πόλεις-κράτη τής Ἑλλάδος», αφενός, «οι συγκεντρωτικές αυτοκρατορίες» τής Ανατολής, αφετέρου. Θέλησα να εξηγήσω τις διαφορές αυτές ως απόρροια των αντικειμενικών συνθηκών,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Κυριακάτικες εικόνες σε μια λαϊκή συνοικία | του Γιώργου Ηρακλέους . Το πέρασμα της βροχής πότισε το χώμα, είπα να σταθώ κι όλη η γη δεν είχε καρέκλα, μέσα μου ένας υγρός άνεμος να μυρίζει ναφθαλίνη, ούτε ένα «ευχαριστώ» δεν άκουσα ως τώρα, βιαστικές οι εποχές κι εγώ πάντοτε αργούσα… Λίγο να κοιτάξεις από το παράθυρο θα ακούσεις καιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο Μπίλι Τζόουνς | της Λίτσας Ψαραύτη Κόντευαν να τελειώσουν οι βραδινές ειδήσεις. Κάθε τόσο η μάνα μου γύριζε και μου φώναζε: «Βασίλη, ώρα να κοιμηθείς, αύριο θα ξυπνήσεις νωρίς για το σχολείο». Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία. Αφού ξέρει πως αν δε δω τ’ αθλητικά δεν πάω για ύπνο. Εκείνη τη στιγμή είδα τον Μπίλι Τζόουνς στην οθόνη. ΚαθότανΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
«Σαλάτα Νόρα» | η κουζίνα της Αναστασίας Η γιορτινή σαλάτα με ωμό μπρόκολο και σπιτική μαγιονέζα Η «Σαλάτα Νόρα» με ωμό μπρόκολο και σπιτική μαγιονέζα είναι μια σαλάτα που μπορεί επάξια να διεκδικήσει μια περίοπτη θέση σ’ ένα γιορτινό τραπέζι, όχι μόνο λόγω της ιδιαίτερης νοστιμιάς της, αλλά και λόγω του πρωτότυπου τρόπου να παρουσιάσετε ένα, «παρεξηγημένο» από πολλούς, λαχανικόΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μικρές προσδοκίες | του Γιάννη Λαθήρα «Το να ζεις μόνο δεν είναι αρκετό, είπε η πεταλούδα. Πρέπει να έχεις λιακάδα, ελευθερία και ένα μικρό λουλούδι» Χανς Κρίστιαν Άντερσεν Πέφτουμε συχνά από τα σύννεφα τελευταία. Οι πτώσεις όμως φαίνονται ανεπαίσθητες. Δεν είναι μόνο ότι είναι συνεχείς και συνηθίσαμε. Μάλλον γιατί οι πτήσεις μας είναι χαμηλές. Δεν είναι καιροί για πετάγματα, γιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ποιός νίκησε; | του Τάκη Βαρελά . Αλήθεια σας ρωτώ. Πέστε μου ποιος βγήκε νικητής; Σε αυτή την μάχη υπάρχουν νικητές και ηττημένοι. Σε αυτή την μάχη πολλά ήταν τα ρήγματα. Αθόρυβα και δίπλα μας ο χρόνος μας ύπνωσε και εμείς; Εμείς υπνωθήκαμε. Δυστυχώς υπνωθήκαμε. Πιστέψαμε πως τα όρια τα βάζουμε εμείς κοιτώντας την ώρα και αγνοώντας το βάθος τουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Τα αναγκαία | της Βαγγελιώς Καρακατσάνη . Ανέβηκα ψηλά και κόντεψα να γκρεμοτσακιστώ. Κατέβηκα χαμηλά και πνίγηκα. Στις πλαγιές τις στρωτές μ’ αρέσει να περπατώ… Με τους συντρόφους μου αντάμα, σκιά μου!!! Ναι, σύντροφοι, μαζί κρατήσαμε τη δάδα αναμμένη. Μαζί θα νικήσουμε τις δυνάμεις του σκότους… Εμείς οι εργάτες που γίνονται διανοούμενοι και οι διανοούμενοι που γίνονται εργάτες! Μαζί θαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αντίο Γλαρέντζα | του Νίκου Καραντηνού . Ήταν στα προπολεμικά χρόνια, που δυο φορές το χρόνο έφταναν στο νησί μας οι Μοραΐτες τσαμπάσηδες και αγόραζαν άλογα, φοράδες, πουλάρια και τα πήγαιναν στο Μοριά. Ο Μήτσος, από την Αντραβίδα άντρας πανύψηλος, γεροδεμένος με φράγκικο ντύσιμο εκτός από τα παπούτσια, που προτιμούσε τσαρούχια με φούντα. Ο άλλος Μοραΐτης ήταν ο Μπάμπης, κοντόσωμος,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
